Een wonder in de tuin is bijna uitgebloeid. Bloem na bloem torende het Vingerhoedskruid weer vrolijk boven alles uit. Hommels vlogen af en aan in de kelken, die zo groot waren dat ze er precies in pasten en helemaal uit het zicht verdwenen. Alleen de zacht bewegende stengel en het gezoem verrieden hun aanwezigheid.

Ooit haalde ik zo’n kelk van de steel, knipte hem doormidden en trok de vorm over op papier om hem daarna uit vilt te knippen. Dat was het begin van dit prachtige ontwerp. Elk jaar verwonder ik me er weer over hoe dicht dit vilten exemplaar de schoonheid en verfijning van de echte bloem weet te benaderen.

Maakte ik hem zelf alleen in het roze, Kim maakte er een gele versie van, en die mag ik nu weer met jullie delen. Meteen gaan mijn gedachten terug naar een paar jaar geleden, toen ik zaden van een geel Vingerhoedskruid meenam uit Duitsland. Slechts één jaar bloeiden hier gele bloemen. Inmiddels is alles weer roze.