Al jaren probeer ik stokrozen in de tuin te krijgen. Ze zijn tweejarig, dus het vraagt wat geduld. Maar hoe ik het ook aanpakte: ze wilden niet. Geen bloem te bekennen. Ze verdwenen allemaal weer stilletjes.

Tot vorig jaar. Ineens verscheen er iets groens bij de regenpijp, op een plek waar je het nooit zou verwachten. Een stokroos, zomaar op eigen houtje opgekomen. En wat voor één! Hij koos zelf z’n plek en besloot daar te gaan bloeien alsof het de bedoeling was.

Elke dag keek ik of hij al kleur zou bekennen. En nu staat hij er – stralend, trots, prachtig. Een echte beauty, waar ik telkens weer even bij stilsta.

De vilten versie van de stokroos doet precies datzelfde. Hij straalt altijd, zelfs als buiten de zomer even niet te zien is. En op de seizoenstafel voelt hij zich helemaal op z’n plek.